それを取りなさい

Lúinn Ferðalangur Snýr Heim

Ég, Jósi, Stebbi, Helgi, Elín og Unnur fórum í mikla svaðilför á föstudag. Helga og Jósa fannst það nefnilega svo sniðugt eftir að hafa gengið Fimmvörðuhálsinn á einum degi að gera betur og rölta Laugaveginn á þremur dögum.

Fyrir ykkur sem ekki vita hvað Laugavegurinn er þá er hann gönguleið á milli Landmannalauga og Þórsmerkur. Laugavegurinn er 51 kílómetri og hæst fer hann í 1148 metra yfir sjávarmál. Á leiðinni þarf að vaða þrjár til fjórar bergvatnsár og tvær jökulár, þar af er önnur lítið annað en fljót. Útbúnaðurinn í svona ferð vegur um 20-25 kíló, mismunandi eftir því hvað er tekið með.

Alla helgina rigndi og á fyrsta deginum þá blotnaði allt sem ég tók með mér, svefnpokinn líka. Þannig að ég hljóp fyrstu ca. 12 kílómetrana með rennandi blautan bakpoka og tjald á bakinu á þremur tímum. Maður var ekki lengi úr blautu spjörunum til að hengja þær til þerris í skálanum við Hrafntinnusker. Útsýnið var af skornum skammti fyrsta daginn vegna þoku en það litla sem við sáum er næg ástæða til að endurtaka gönguna. Við tókum þá ákvörðun að sofa í skálanum vegna veðurs og tók Helgi fram þá mögnuðu bók 555 gátur og entumst við í heilar 60 gátur áður en súrrealísk heimsmynd þessara þriggja sem hana tóku saman var orðin einum of ríkjandi á svefnloftinu.

Næsta dag var allt orðið þurrt en ennþá var rigning úti. Þennan dag átti þrekvirkið að vera unnið. Að fara tvær dagleiðir á einum degi. 27 kílómetrar. Við lögðum af stað um hádegisbil og fyrsti partur leiðarinnar var hálfleiðinlegur, upp og niður gróðursnauðar hæðir og vind og rigningu með í för. Það sem gerði þetta betra var að útsýnið var skárra þennan daginn og sáum við góða tvo þrjá kílómetra og oft lengra. Þegar við vorum búin að ganga í tvo þrjá tíma gengum við niður dal sem var gróðri vaxinn og þar ákvað sólin að sýna á sér andlitið. Hún þurrkaði okkur vel og vandlega þar sem við bjuggum okkur undir að vaða á sem skar dalinn í sundur eftir endilöngu.

Með sólskinið sem förunaut gengum við hress og kát að Álftavatni sem er sannkölluð vin í eyðimörkinni. Þar átum við og dokuðum við til að njóta veðurblíðunnar. Þar spurðum við einnig skálavörð hvora áttina við ættum að taka, en hægt er að fara öðru hvoru megin við fjall sem stendur við Álftavatn. Hún ráðlagði okkur, þar sem við þurftum að vaða ána sem ég minntist á fyrr, þá væri líklegast mikið í á sem er oft illfær. Þannig að í stað þess að fara leið sem væri líklega fljótfærari með tveimur vöðum þá tókum við þá ákvörðun að fara þá sem innihéldi þrjú vöð. Það var með fallegri göngutúrum sem hægt er að hugsa sér, grænar hlíðar og náttúran og fjöllin stórbrotin og oft sérkennilega löguð.

Þessi leið vísar niður í Hvanngil sem er fallegur og gróinn dalur. Þar höfðum við stutta viðkomu og við nýttum okkur aðstöðu sem skálinn bauð upp á. Þarna var klukkan orðin margt og tólf kílómetrar eftir af deginum þannig að við neyddumst til að drífa okkur þó við hefðum glöð viljað stansa þarna og njóta náttúrunnar betur.

Frá Hvanngili er mögnuð leið yfir sanda og með skriðjökulinn sífellt ógnandi þá er tilfinningin blönduð ótta og virðingu fyrir náttúruöflunum. Áttar maður sig vel á umfangi landsins og smæð mannsins á þessum vegspotta. Snemma á þessari leið er nauðsynlegt að vaða jökulá. Hún er vel breið og ísjökulköld. Ekki voru allir hressir með það og þurfti smá tíma fyrir fólk að jafna sig eftir að hafa gengið í gegnum þessa köldu köldu reynslu. Þá tók við kapphlaup við tímann sem ég verð að segja tapaðist. Myrkrið skall á og fórum við seinustu tvo kílómetrana í niðamyrkri og rigningu. Við vorum ekki lengi að koma upp tjöldunum og fórum að sofa.

Þarna má segja að við höfum verið nísk án ástæðu. Þarna hefðum við átt að gista í skálanum og greiða níuhundruð krónum meira fyrir hlýju og þurrk. Rigndi inn á tjaldið okkar Jósa og vöknuðum við illa farin um morguninn í raun ósofin vegna kulda og bleytu. Eitthvað vorum við lengi að koma okkur í gang og álagið var byrjað að segja til sín hvað fæturna varðaði. Þessi staður heitir Emstrur og þaðan var haldið af stað um eittleytið.

Mörg stopp voru tekin á þessum seinasta degi og meðal annars þá lentum við í því óþægilega atviki að enginn annar en Pétur Blöndal æðir fram úr okkur með einhvern fylgdarflokk. Þetta var erfiður dagur en lokakafli leiðarinnar bætti verulega úr skák.

Þessi dagur er að mínu mati fallegasti hluti leiðarinnar og hápunktur hans er að vaða yfir stóra jökulá og það að þramma í gegnum skóginn í átt að Hálsadal þar sem við komum niður í Þórsmörk. Þar var grillað og slegið upp veislu með veisluföngum sem við létum senda okkur áður en við lögðum af stað.

Fyrir ykkur sem hyggjast ganga Laugaveginn hef ég þrjár ábendingar handa ykkur. Í fyrsta lagi ekki láta glepjast af sögum um fólk sem fer þetta á stuttum tíma. Engin leið er að njóta þeirrar náttúru sem við manni blasir á Laugaveginum á minna en fjórum dögum. Við gengum þetta of hratt. Í öðru lagi ekki taka með ykkur tjald. Það er litlu dýrara að gista í skálunum og þægindin eru nauðsynleg, sérstaklega ef veðrið er jafnslæmt og á fyrsta degi hjá okkur. Í þriðja lagi þá elska ég íslensku sauðkindina. Ullin bjargar manni alveg.