それを取りなさい

Krísufundur í Krísuvík

Fyrirsjánleg fyrirsögn? Kannski, en ætli hún fari nokkuð í taugarnar á fólki sem lætur það yfir sig ganga að Björn Bjarnason skuli enn sitja í valdasæti eftir hina "yfir gagnrýni hafna" embættisskipan sína. Svo ég tali nú ekki um hugmyndir mannsins og brjálsemi er hann vill stofna lýðveldisher Íslands.

Þessir skjálftar að undanförnu hafa leitt huga minn að hættu sem við suðvesturhornarar höfum lítið sem ekkert hugleitt nema þá kannski í framhjáhlaupi. Stórgos á Bláfjallasvæðinu. Þetta svæði er mjög virkt eldfjallasvæði í þeim skilningi og ætti engan að undra ef þarna myndi hefjast gos einhvern tímann á næstunni. Þar er hins vegar einungis ein byggð í einhverri alvöru hættu. Grindavík myndi líklegast leggjast í eyði og er ég viss um að það myndi kæta Keflvíkinga að verða einráðir í íslenskum körfuhnattleik og gleðjast gætu þeir yfir mögulegri endurkomu kvótans sem heimsótti Keflavík í smá tíma en ákvað að þar væri ekki jafn skemmtilegt og á Grindavík.

Íslendingar hafa orðið meir og meir grandvaralausir fyrir þeim hættum sem fylgja að búa á landi eins og Íslandi. Eldgos eru nánast orðin söluvara og sum gos jafnvel kölluð túristagos. Jarðskjálftar eru orðnir skemmtilegir og allir spyrja hvorn annan með eftirvæntingu daginn eftir:"fannstu skjálftann" með sögu í mund.

Við megum ekki gleyma því að þessa náttúru ber að virða og ekki halda að hún muni ávallt vera saklaus og góðleg. Ekki er lengra en átta ár síðan hún tók tugi lífa í snjóflóðum.

Skólinn byrjar eftir viku. Ögrun heimspekinnar er sá áfangi sem ég hlakka hvað mest til að taka. Jón Ólafsson ofurheimspekingur að fjalla um Richard Rorty og möguleg endalok heimspekinnar. Víííí gaman